BOOTLEGGED TRANCE

..nagaya ko lang kay Moira. Subok lang. Mukhang cover ng libro ang kinalabasan pero walang basagan ng trip.

 

+ Abandon Your Friends is the third full-length audio CD from the band, From Autumn to Ashes.
+ You can’t love anyone until you understand that you can’t love everyone. by Real Live Preacher, RealLivePreacher.com Weblog, October 20, 2003
+ Album Cover by unusualimage

tracklistings
moderate notes in the streets - 3.45
uninhibited punishment - 2.58
absolute smiling + daring cigars - 6.32
evil machinations with her outbursts - 4.21
disgusting extremists - 2.15
heartless tunage - 3.27
shallow androids - 5.03
motivated warlocks of yesteryear - 4.26
stupid tidbits - 0.38
cool outbursts - 2.36
jet-powered hearts - 4.11
demented politicians from mars - 0.57

Kung paano gawin:
1. Generate a name for your band by using WikiPedia’s Random Page Selector Tool, and using the first article title on whichever page pops up. No matter how weird or lame that band name sounds.

2. Generate an album title by cutting and pasting the last four words of the final quote on whichever page appears when you click on the Quotationspage’s Random Quote Selector Tool. No matter what those four words turn out to be.

3. Finally, visit Flickr’s Most Interesting Page — a random selection of some of the interesting things discovered on Flickr within the last 7 days — and download the third picture on that page. (Even better: Click on this link to get a Flickr photo that’s licensed under Creative Commons.) Again — no cheating! You must use the photo, no matter how you feel about it.

4. Using Photoshop (or whatever method you prefer), put all of these elements together and create your very own CD cover, then upload it to the CD Cover Meme Photo Pool.

 5. At kung trip ni’yo ring lagyan ng tracklistings, use this: Song Title Generator

 

ENJOY!

ANG HULING ESTROPA NG ISANG PARABULA

huwag mong sagkaan ang paghinga
ng bawat taludturang nakalaylay
sa gulanit na huling habilin,
lumupasay man ang kasuklam-suklam
na paraluman ay magagahis pa rin
ng mga tumiwalag ang pangako niyang
kaakibat ay panaghoy,
sisiklab ang isang sapantahang
lilipol sa mga naglulunggati
na gumahasa sa natitira mong dangal,
kaya’t mangangatal sa poot
ang ermitanyong lalagom
sa taganas ng yaong multong
taksil at mahalay..

bubutasin ang alampay ng katwiran,
ng mga suwail at mga sakim,
kapagdaka’y masusulsihan din naman iyon
ng mga sakdal na tungayaw ng mga matutuwid,
at sa kaniyang pagtingkayad sa isang puntod
ng mga nagaping kaaway,
mula sa sukbit niyang mahiwagang kalupi,
matatapon ang tintang
lilikha ng mga gusgusing bata
na bubura sa iyong kabalisahan..

“sa dapit-hapon,
aking itutudla ang estrelya,
na di masusumpungan
ng mga talipandas na nasa
malamlam na nangungutyang kaliluhan”,
ang pangako ng matanda…

COMBO ON THE RUN

by Schizo

ONOMATOPOEIA

by Naikou

TAO: “Pucha! Tibay mo ah? Pinatay na kita, buhay ka pa?”

LOVE: “Ulol! Mamatay muna kayong lahat na mga tao bago ako mamatay.”

~♥~

ANG BABOY AY BABOY

Sa isang comedy/reality show kung saan may isang segment ang ilang mga kababaihan na nagse-set up ng kakatwang pangyayari at ngayon nga, ang setting: sa isang restaurant. Ang sitwasyon: kunwari may isang babae na naka-iwan ng mamahaling alahas sa isang table na ginamit niya sa restaurant at babalik siya rito upang hanapin ang diumano’y naiwang alahas. At sa tagpong ito, kukulitin niya ‘yung mga customer na nakapwesto sa table na siya ring ginamit niya kani-kanina lang. Tatanungin niya ang mga ito kung nasa kanila ba ang alahas o nakita ba nila ito at akma pang kakapkapan ang bawat naroroon.

Sa sitwasyong iyon, isa lang ang nakatawag pansin sa akin. Malamang napikon na ‘yung isang customer sa babae kaya’t napilitan itong ipakilala ang sarili: “PULIS AKO!”. Pasinghal kaya medyo nagimbal din ‘yung babae. Parang sa horror movies. ‘Di mo na kailangan ng nakakatakot na custume, isang pulis lang ay pwede na. ‘Yon nga lang, kung nagkataong ‘yung pulis na ‘yon ay katulad ng iba na mas baboy pa sa totoong baboy, malamang makapagbayad ka pa ng “danyos” sabay hihiritan ka pa ng “talent fee” at hindi pwede ang bente pesos lang.

+ + +

Noong napadaan ako sa Coral Extension sa Tondo, may nakita akong isang taong grasa na kinakanta ang “Lupang Hinirang”. Seryosong-seryoso, taos sa puso at makatotohanan ang kanyang pag-awit. Hinintay ko pa ngang matapos niya ito at inantabayanan ko kung ano ang susunod niyang gagawin, baka mag-Panatang Makabayan pa siya. Nagulat ako nu’ng natapos na, inulit niya lang ‘yung kanta. Naka-single loop ‘yung playlist. Mukhang sa lahat yata ng alam niyang kanta, ang pambansang awit ang pinakapaborito niya.

At ang pruweba ko kung bakit ko nasabi na seryoso, taos sa puso at makatotohanan ang pagkanta niya, kinakanta niya ang “Lupang Hinirang” habang nakatampisaw sa kanal.

~

SID + NANCY

~♥~

Si Nancy Spungen, ang pinaka-unang babae sa buhay ko, noong mga panahong pakiramdam ko, si Sid Vicious ako. tapos na-reincarnate ako bilang si iskagero. (ngisi)

grade 5 ako noong una kong marinig ang Sex Pistols. Naguluhan ako kung sino mas astig para sa akin, si Johnny Rotten ba o si Sid Vicious? Mas pinili ko si Sid dahil kay Nancy. Doon nag-umpisa ang pagiging “Vicious-wannabe” ko.

Habang tumatanda ako, doon ko naisip na mga one/eight lang siguro yung na-acquire ko mula kay Sid at nagpapasalamat ako na kahit napakaraming masasamang alaala ng kabataan ko ang hanggang ngayon ay karga ko pa rin sa isipan ko, mas nanaig ang pagiging matino ko.

At ang kaisipang mas masarap pa rin ang mabuhay.

~

MULING TIKMAN ANG LANGIT

 

 

?

MGA DAGA SA DIVISORIA

~

Ilang araw na akong walang maisulat. Hindi rin naman kasi ako ganoon ka-creative para may maisulat sa kahit na anong bagay na makita ko. Hindi ko rin masabi na dapat inspirado ako para lang may maisulat. Hindi ko alam. Dahil ba sa schedule ng trabaho at nasasaid na laman ng utak ko? Dahil ba ilang araw na akong hindi makapagpatugtog o makapanood ng movies dahil sa nasira DVD player namin? Siguro. Siguro, maaaring may epekto rin ‘yon dahil kadalasan, mas gusto ko magsulat ‘pag may tugtog o may nakasalang na palabas sa player at pamaya-maya, meron akong natitingnan sa TV. Nu’ng sahod ko nitong Martes, nakabili na ako ng DVD player, pwede na. Sinubukan ko nitong Huwebes ng madaling araw at ‘eto ang nasulat ko. OO, itong binabasa mo ngayon. Pwede na ba ‘to? Damn..

Araw-araw, dumadaan ako sa Divisoria papunta at pauwi galing sa trabaho. Sa tanghali, napakaraming tao ang nakikisiksikan sa mga nagsisiksikang stalls ng kung anu-anong pwedeng mabili. Nakikisiksikan din ang halos ‘di na maka-usad na mga dyip. Marami ang dumadayo dito dahil lahat ng kailangan ng tao, narito. Mula sa mga damit, sapatos, mga bling-bling, gamit sa bahay, pagkain, piniratang DVD at CD, etcetera, na mabibili mo sa murang halaga. Name it, Divisoria have it, ‘ika nga. Wonders of Divisoria, pare.

Sa umaga naman, makikita mo ang “dark side” ng Divisoria. Mga tone-toneladang basura na iniwan ng nagdaang araw na siya namang pagpipiyestahan ng mga taong nasa basura lang ang ipinambubuhay. Mga napabayaan ng gobyerno na maging marumi, mabaho. Mga pinagkaitan ng tadhana. Mga tinalikuran ng bathala.

Halos karamihan din sa mga taong nabubuhay sa Divisoria ay kinabibilangan ng mga sanggano, tambay, adik (halos harap-harapan lang ang paglanghap ng rugby dito. May isa pa ngang “barker” na habang nagtatawag ng pasahero, pamaya-mayang lumalanghap ng rugby na nasa supot), holdaper, isnatser at mandurukot. Kaya isa rin ang Divisoria sa pinangingilagang puntahan ng ilang mga tao lalo na sa gabi para maka-iwas sa mga mapagsamantalang tamad maghanap ng matinong trabaho. Mga pinatigas ng panahon para sa laban ng buhay. Isang laban para mabuhay, sa paraang gaguhan.

Dito rin ang isa sa mga paboritong kanlungan ng mga pulubi. Mga gusgusing bata na nanghihingi ng limos sa mga pasahero ng dyip, sa tabi ng kalsada, sa mga naglalakad at maging sa mga kumakain. ‘Pag may nabigyan kang isa, magugulat ka at marami na ang susunod, parang mga langgam sa bilis ng impormasyon na merong himalang nagbigay sa isa sa kanila ng limos. Kanya-kanya ring raket. ‘Yung iba, may tangan-tangan pang bata at manghihingi ng pang-gatas. ‘Yung iba, depende rin sa okasyon tulad ng kapag magpapasko, ‘yung iba may dala pang drum set na gawa sa mga lata, sasabayan pa ng pagkanta ng mga awiting pampasko. Meron ding babasahan ka ng ilang linya mula sa bibliya sabay hingi ng “donasyon”, etcetera. Marami. Mga “survival techniques” ng tao para mabuhay.

Pero ang Divisoria, masasabing isa sa mga takbuhan ng mga taong kailangang magtipid. Lalo na sa mga panahon ngayon na halos malunod na ang mga Pilipino sa taas ng presyo ng mga bilihin, ng gasolina, ng tuition fee sa eskwelahan.. teka, tama na, nalulunod na rin ako. Tulad ng daga na aksidenteng nahulog sa timba namin na nasa kubeta. Nagkukumahog para iligtas ang sariling buhay. Saan kakapit? Kanino lalapit? Mukhang wala at kailangang magsikap sa sarili. Kanya-kanyang diskarte. Lalo na sa mga taong halos wala nang pag-asa, sa mga taong halos nakalimutan na ang mangarap.

a rat drowning haplessly

Para maibsan ang pagka-atat ko na makapanood ng movies at makapagpatugtog ng mga trip kong musika, bumili na ako ng hindi branded na DVD player sa Divisoria. At ngayon ngang sinusulat ko ito, nakasalang ang kantang “Damned Nation” ng bandang Dead Ends.

+

Alam kong itatanong mo rin kung ano nang nangyari sa daga na aksidenteng nahulog sa timba namin na nasa kubeta, ayun, god commandeth me to flush it through the ”inodoro”.

+

 

 

M A P S

by Yeah Yeah Yeahs

 

 

+++

..kung bakit mahal ko si Karen O.

PARA KAY RAIN AMANTIAD

 .
.
.
.

~ IF I FALL ~

 

 

~♥~

 BAGYO, salamat..

+